Welkom bij de vernieuwde site van Fiona's Food blog

Deze site past zich aan uw apparaat aan: desktopcomputer, tablet of smartphone

Alleen deze pagina wordt nu in deze nieuwe look getoond.

Mocht u opmerkingen of vragen hebben, vul dan het contact formulier in.

Veel kook -en eet plezier

fionafoodaardappelanders

Boerenkool met worst kroketjes

Boerenkool met worst kroketjes en de groeten van Fiona

Aardappel anders - ode aan de aardappel

Sjonge, wat klinkt dát poëtisch zeg... Ik sta er zelf verbaasd van...

Anyway, er kwam op een dag Aardappel-anders op de markt. Een potje prut waarbij de dame uit de reclame luid en duidelijk voordeed hoe je er een blij gezin van krijgt; je doet aardappels in een ovenschaal, gooit die pot prut erover, oven aan, even wachten (wat zó handig is, want nu hou je tijd over om aan je zoontje te vragen hoe voetbal was, want dat lukte voor het potje Aardappel-anders dus mooi niet) en dan is het klaar. Aardappels met prut uit de oven. Je zet het neer, man en twee bloedjes van kinderen kijken op hun aller-blij-st en als je dan na afloop ook nog met Dreft-vaatwas aan de bak ging (om die aangekoekte ovenschaal hygiënisch te reinigen) én die middag de wc ook weer hygiënisch gereinigd had met Antikal, dan snapte je vol-le-dig waarom dit zo’n gelukkig gezin was. Breekt zo lekker de week moest nog uitgevonden worden, dus we deden het met Aardappel-anders.

Dit alles was een partner en heel wat jaar geleden. De partner-van-toen gaf ronduit toe dat hij gevoelig was voor reclame, en omdat het er zo makkelijk en lekker uitzag, moesten wij ook een keer Aardappel-anders. En zo geschiedde. Het mislukte. Hoe kan dat ook anders als je gewoon prut met suiker en zout over aardappels flikkert en in de oven parkeert? Er zijn ook smaakvariaties waar je zelf kookachtige handelingen voor moet verrichten: zo moet je bij de pot Aardappel-anders-met-tuinkruiden wel zelf nog even het tuinkruid tijm toevoegen... Ik vind dat hilarisch en tragisch tegelijk. Een pot tuinkruidensaus waar je wèl zelf de tuinkruiden in moet doen. Dus ik vrees dat de smaakvariaties alleen een ander plaatje hebben, de smaakvariaties voeg je zelf aan de prut met suiker en zout toe.

Er heeft na mijn pasta-tijdperk en de rijst-era een herontdekking Van Den Aardappel plaatsgevonden. In de o zo belangrijke zet-je-af-tegen-de-wereld-fase ontdekte ik al dat zoete aardappels wel degelijk zeer wel eetbaar waren, vooral in het roti-kip-mengsel. Ook ontdekte ik tijdens mijn Eerste Echte Reis (Egypte, keurig georganiseerd, een mens ken ôk te veul avontuur hebben, het ken ôk te gek - nee, geen typfouten maar fonetisch West-Fries) dat aardappels in een tomatensaus (huh???) eigenlijk superlekker waren. Frietjes waren natuurlijk al überhaupt nooit van het toneel verdwenen, daar droeg de zo-goed-als-tegenover-ons-schattige-eerste-eigen-woningkje-gevestigde snackbar wel voor...

En nu maakt Den Aardappel gewoon onderdeel uit van het Palet der door mij Goedgekeurde Smaakjes. Gegeven dat er zeker niet dagelijks aardappel genuttigd wordt in dit huis, wij weten er zeker wel Dingen mee. Ik noem kroketjes van Opperdoezer ronde -in melk gekookt, want meer smaak- met abdijkaas, ovengebakken Rosevalletjes met knoflook en rozemarijn, een ‘gewoon gekookte’ Andijker muis voor bij een stoofprutje, er is heus meer keus dan aardappel.

Over kroketjes gesproken, behalve die met Opperdoezer ronde met abdijkaas, vandaag gaan we het hebben over boerenkool-met-worst-kroketjes, die ik een aantal collega’s heb voorgeschoteld. Het kan namelijk als snackje, maar het kan ook heel goed als je een 7-gangen diner maakt, in Hollandsche stijl en je serveert twee kleintjes als warm voorgerechtje. Maak er in dat geval even een mosterdsausje bij van gefruite uitjes, een flinke klodder mosterd en wat witte wijnazijn...

Die kroketjes dus:

  • 500 gram geschilde aardappels
  • 250 gram boerenkool
  • boter
  • melk
  • sambal (liefst sambal tomaat)
  • de helft van een gare rookworst (scharrel of biologisch)
  • 200 ml rundvleesbouillon (mag van blok)
  • 1 zakje agar gelatine (die is vegetarisch). anders 6 blaadjes witte gelatine.
  • 1/2 bakje bloem
  • 2-3 eieren
  • paneermeel


Kook de aardappels met zout en als het kookt, voeg je de boerenkool toe en laat het 20 minuten koken. Afgieten, vuur uit, klontje boter erin, scheut melk en stampen maar. Met een stamper, doe je het met de staafmixer, dan kun je je de moeite besparen en het alvast in de kliko gooien, want aardappels worden behangplak van een staafmixer. Als niet smeuiig genoeg is, beetje melk erbij, maar met beleid; melk erbij gooien is echt makkelijker dan eruit halen. Sambal erbij tot het net een lekkere bite heeft (klein beetje proeven dus). Ook hier geldt dat erbij gooien makkelijker is dan eruit halen.

Snijd de rookworst in plakjes en snijd de plakjes in 4-en en roer dit door het boerenkoolmengsel. Het zakje agar in 100 ml koud water oplossen en even laten; gewone gelatine laten weken in koud water.

Bouillon verhitten, de gelatine erdoor (de agar, gewoon erin, de gelatine uitknijpen) en één voor één erdoor roeren. De Bouillon een tot 1 minuutjes laten doorwarmen en dan door de nog warme boerenkool roeren. Het is nu een soort stamppot-ragout. Die hele prut stort je in een ovenschaal en gaat minstens een uur de koelkast in om op te stijven, maar langer kan ook, afgedekt kan het ook een nacht.

Dan doe je in 3 separate kommetjes de bloem, de losgeklopte eieren en het paneermeel. De opgesteven boerenkoolprut haal je uit de koelkast en snijd je in handzame stukjes. Elk stukje even mooi rond maken, tot ofwel een cilindertje ofwel een balletje (net of je kroket of bitterbal wil). Dan eerst helemaal door de bloem wentelen, dan door het ei en dan door het paneermeel en dan kunnen ze de koelkast nog in tot gebruik of beter nog: de vriezer in.

Als je ze werkelijk gaat bakken: olie verhitten (olie op 180 graden) of de broodkorstjesproef: als je er een broodkorstje insteekt en die gaat bruisen, is het goed. Laat ze Heel Voorzichtig met een paar tegelijk in de olie glijden. 3 minuutjes (of 4 als ze helemaal bevroren zijn) en eruit halen en even laten uitlekken op een keukenpapiertje. Smullen maar!!!!!

fionafoodkoelkastvondsten

Terug naar oma's tijd

Terug naar oma's tijd en de groeten van Fiona

Terug naar oma's tijd. Nou ja, niet die van mij dan, maar andere oma's. Oma's die het nostalgische begrip van oma nog konden vastgeplakt krijgen aan begrippen als Huiselijkheid, Ouderwetse Gezelligheid, Degelijkheid. Gerard Cox' :buiten huilt de wind om het huis / maar de kachel staat te snorren op vier... [...] We gingen nog in bad / haartjes nat / nog even op / totdat vader zei: vooruit naar bed / dan kregen we een kruik mee. Toen was geluk... heel gewoon.

Nee dan mijn oma. Althans, een van de twee. Geweldig! Niet helemaal de Gerard-Cox- toen-was-geluk-heel-gewoon-setting, maar toch. Van mijn oma kreeg ik het Naar-kots-stinkende-beertje.

Ik heb dus een beertje waarvan ik niet eens weet hoe hij heet. Ik denk dat 'ie Beertje heet, maar eigenlijk heb ik geen idee of dat zo is. Geel is "ie, klein, lelijk en hij stinkt naar kots. Daarom noem ik 'em Het-naar-kots-stinkende-beertje. Ik vraag met enige regelmaat, op de raarste momenten en vooral out of the blue even aan mijn partner of hij soms zin heeft om even aan Het-naar-kots-stinkende-beertje te ruiken. Hij wil nooit aan mijn stinkende beertje ruiken, gek genoeg. En hoewel ik zelf ook eigenlijk niet zo de behoefte voel om zelf te gaan snuffelen, heb ik geen idee of het beertje eigenlijk nog naar kots stinkt of dat het beertje dat ooit echt gedaan heeft, maar iets zegt me dat mijn Beertje niet zomaar aan die bijnaam is gekomen.

De knaloranje Volkswagen Kever van mijn vader kan wel heel goed iets te maken hebben met de oorsprong van de bijnaam van mijn Beertje. Mijn vader had namelijk zo'n knaloranje Volkswagen Kever met... zoals dat hoort in een Kever, een Engelenbak. Daar zat ik altijd in, in die Engelenbak. En, spúgen dat ik gedaan heb, daar achter in dat Kevertje. Gode, we waren nog niet goed en wel de straat uit met dat ding of hup, ik kon voor de tweede keer genieten van mijn laatstgenoten maaltijd.

Hoeveel van die tegenwagenziektepilletjes (3x woordwaarde) er ook in de strijd geworpen werden om te zorgen dat de Kever van mijn vader zelf niet binnen 10 minuten zo'n fijne zurige kinderkotslucht uitkotste, het hielp geen zier! O en spugen in een zakje deden wij ook niet, dat had wel efficiënter geweest, bedenk ik mij nu, maar dat gebeurde gek genoeg niet. Mijn moeder gilde, in plaats daarvan, als ik begon met kokhalzen in paniek tegen mijn vader: 'Ze moet spugen!!!!', waarna mijn vader trachtte de auto zo snel als mogelijk -je had toen nog geen rembekrachtiging- tot stilstand te krijgen (keihard remmen hielp mij natuurlijk ook niet echt van het kokhalzen af), uit te stappen, de stoel naar voren te zetten - want 2 deurs-versie-, mij eruit te sleuren en in jezusnaam te hopen dat ik de berm, stoeprand of oprit op tijd zou halen. En dat terwijl ik - zoals gezegd - niet heel af en toe wagenziek was in dat oranje Kevertje; een spuugzakje had nog niet zo gek geweest. Zo is het denk ik gekomen dat ik mijn Beertje aan zijn reputatie heb geholpen. Beertje heeft dan ook waarschijnlijk veelvuldig in mijn moeders wasmachine moeten zitten, daarom ziet ie eruit zoals ie eruit ziet.

Dit Beertje heb ik van mijn oma gekregen denk ik, de moeder van mijn vader. En Beertje is denk het enige is wat ik van haar heb. Nu ik er zo over nadenk, bedenk ik me dat mijn oma ook heel goed zelf de reden kan zijn dat mijn Beertje zijn bijnaam heeft gekregen. Mijn oma stonk namelijk een uur in de wind en dat was, afgaande op wat ik nog weet, nog maar het begin van de ellende waar het haar betrof. Ik heb nauwelijks herinneringen aan oma en gelukkig was ik veel te klein om te beseffen dat ze een paar keer een afslag gemist had in het leven.

Een van de weinige herinneringen aan bezoeken aan oma was dat we eindeloos aan de ronde eettafel zaten, waarop zo'n afgrijselijk hoogpolig tafeltapijt lag, waarop je je glaasje appelsap tegen beter weten in probeerde te balanceren waarna het àltijd onvermijdelijk en jammerlijk omlazerde. Op dat hoogpolig tapijt stond ook zo'n ouderwetse bewerkte glazen suikerschaal met zo'n brede suikerlepel. Ik moet daar langdurig gefascineerd naar hebben zitten kijken, want ik kan het me nog verdacht goed herinneren. Zo'n suikerlepel hadden wij ook wel, maar zo'n suikerschaal niet. Het was zo'n ding van dat geslepen kristal, met van die kristal-motiefjes erin geslepen, afgrijselijk en wel. Volgens mij vond ik dat lelijke ding toen wèl heel mooi. Op de lepel zat een enorme klont suiker vastgekoekt. Dus als je er suiker mee wilde scheppen, moest je eerst die klont wegbikken, of eraflikken of voor lief te nemen dat die klont er nou eenmaal aan vast zat, waarbij als je voor het laatste koos, daadwerkelijk suiker in je kopje krijgen nog een hele toer geweest moet zijn. Verder vond ik de bezoeken aan mijn oma nogal saai.

Naast mijn oma woonde Buurtje Bijl. Buurtje Bijl was - in ieder geval voor mijn beleving- stokoud, net als mijn oma. Maar een lief en hartelijk mens. Ik denk dat Buurtje Bijl zo'n schattig klein meisje als ik wel leuk vond en vast met mijn verveling bij mijn oma te doen had. Ik kreeg altijd een sinaasappel of iets dergelijks aangereikt over het balkon van haar. Omdat zij net op de andere hoek woonde en er tussen de balkons van haar en mijn oma een stukje open was waar dus geen balkon was, was dat altijd nog een heel gedoe met mijn kleine handjes om zo'n sinaasappel aan te pakken en niet te laten vallen en voor zo'n klein meisje dus een Reusachtig Avontuur en een Zeer Welkome Onderbreking van het Oma-bezoek. Zeker nadat ik ongetwijfeld minstens een uur naar die afgrijselijke suikerpot heb zitten staren. Dan is een sinaasappel over het balkon toch echt wel een hoogtepunt op zo'n dag. Buurtje Bijl, zo heb ik zelf vrolijk ingekleurd, die maakte vast wel dit soort leuke oma-dingen.

Tot zover mijn oma en de Oorsprong van mijn naar-kots-stinkende-Beertje. Yep, nostalgie ten top. En, wij bleven niet eten bij mijn oma. Gelukkig maar. Je kunt er desnoods een reclame-achtige breiende oma bij verzinnden, werkt voor mij ook prima.

Traditioneel werd het gekookt in water, ik vind de stoommand wel geinig.Van dit recept zijn talloze lokale variaties en je kunt er zelf nog het nodige bij bedenken. Traditioneel werd het gekookt in water, ik vind de stoommand wel geinig.

  1. 150 gram rozijnen
  2. 3 eetlepels rum
  3. 300 gram bloem
  4. 300 ml melk op kamertemperatuur 2 eetlepels suiker
  5. 1 zakje gist
  6. snufje zout
  7. 1 ei
  8. appelstroop
  9. paar krullen of klontjes roomboter op kamertemperatuur

Week de rozijnen in de rum zeker een minuut of 30, langer is lekkerder.

Meng de bloem met de gist, de suiker en een snufje zout in een kom. Klop het ei los en meng dit met de melk.

Giet het ei-melk mengsel al mixend met een handmixer bij het bloemmengsel en mix tot het een glad en dik pannenkoekachtig beslag is geworden. Giet de rozijnen af en doe die erbij, schep er voorzichtig door.

Dek de kom af met een warme, natte theedoek en zet een uur weg op een tochtvrije plek (in een oven die uitstaat heb je een goede plek).

Breng een flinke pan met water aan de kook. Bedek een (flinke maat) stoommand met bakpapier en zet het bakpapier met paperclips vast.

Schep het gerezen beslag voorzichtig in de stoommand en laat boven het kokende water stomen. Dit duurt zo'n 3 uur. Hou tussendoor goed in de gaten of de pan met water niet drooggekookt is. Prik na zo'n 2 en een half uur met een sateprikker in Jan in z'n mand, om te kijken hoe het met hem gaat. Als de satéprikker er schoon uitkomt, is Jan klaar, anders moet ie nog even. Na zo'n 3 uur zal Jan zeker klaar zijn.

Haal Jan van het vuur en laat hem afkoelen in z'n mand. Snijd plakjes van Jan en serveer dat met boter en appelstroop. Heel fijn!

Bekijk het filmpje

movies
kopkluifjes

Valentijnsdag

Valentijnsdag en de groeten van Fiona

Tsja, valentijnsdag, ik heb er ongeveer evenveel mee als dat ik er van snap. Niets dus. Ik hou echt wel van een beetje kleffigheid als een bloemetje mee, wat lekkers, iets extra's, een kaartje, noem maar op, maar ik kan er niets mee qua 14 februari. En, omdat ik -zoals je hieronder kunt lezen- ontdekt heb dat wat er historisch is aan Valentijn, op 15 februari was, niet 14 februari, post ik mijn Romantisch Hapje op 15 februari. Omdat het vandaag Valentijn is, niet gisteren... En, dit is de eerste dag van een heel nieuw jaar met allemaal dagen waarop je je liefje kunt verwennen met lekkere hapjes.

En voor wat Valentijn zelf betreft, ik kom niet verder dan de middenstand die Heel Weinig Feitelijks aangegrepen heeft om ons te doen geloven dat er Zeer Beslist Geconsumeerd moet worden. Niets mis mee hoor, de middenstand moet ook leven. Wikipedia dan; of het daar beter van wordt... oordeel zelf maar. Hoe het allemaal echt zit, schijnt niet echt superbekend te zijn, maar er wordt gezegd dat ergens in de geschiedenis een een nogal luguber vruchtbaarheidsfeest maar beter vervangen kon worden voor wat beters. Dat vruchtbaarheidsfeest in kwestie, Lupercalia, daar werden geiten en jonge honden geofferd. De geitenhuiden werden dan in stukken gesneden en met een deel ervan sneden ze riemen. Met die riemen werd het publiek gegeseld, vooral de vrouwen. Aanraking met de zwepen zou de vrouwen vruchtbaar maken en het werkt en passant ook nog tegen onheil. Dubbel feest dus. Hoe je van afranselingen vruchtbaar wordt, en of dat in de huidige medische stand ook onderschreven wordt, vraag ik mij ernstig af en ik moet op persoonlijke titel bekennen dat ik wel blij ben dat in ieder geval dat feest dan vervangen werd. Het is gewoon niet zo heel erg romantisch op punten.

Nou, dan de nieuwe variant, niet zozeer meer vanwege de vruchtbaarheid, er was wellicht onderhand op basis van voortschrijdend inzicht vastgesteld dat vruchtbaarheid een kwestie van natuur is en dat dat geselen niet zo nodig meer was. Maar dit nieuwe fenomeen dus, was een soort van vroege vorm uithuwelijking meets loterij. Namen van huwbare dames in de ene kom, namen van huwbare heren in een andere, lootjes trekken en gaan met die banaan. Ook verder niet zo heel vreselijk romantisch; we zijn er dus nog lang niet. Je kunt dit misschien als de voorloper zien van Lexa omdat je ook toen geen idee had met wie je blind date zou zijn, maar het was dus blijkbaar zonder opt-out-clausule en daarom kan ik me ook goed voorstellen waarom dit spelletje dan op den duur ook niet helemaal werkte en men er toch maar vanaf zag.

Deze beide feestvarianten waren overigens op 15 februari, maar we hebben toch ook altijd wel iets met vooravond van. Kijk naar Sinterklaas, kerst... ook zoiets.

De naam komt in ieder geval van Sint-Valentinus. Maar daar waren er twee van, mogelijk dezelfde. Allebei, of die ene, martelaar. Maar dat waren ze ook allemaal, anders is kon je je Sint-status niet verwerven. Hij werd zo Vreselijk Heilig omdat hij niet om wilde naar het heidens geloof en zelfs een keizer heeft weten te bekeren en daar was men dan blijkbaar allemaal niet zo heel erg van gediend en zo riep iemand nog: off with his head en zo geschiedde. Die bekeerde keizer, dat was Claudius en die leefde van 10 mei 214 tot januari 270. Gek trouwens dat ze zijn sterfdatum dan weer niet zo precies weten.

Ondertussen hebben we wel een naam, maar we zijn nog niet helemaal bij chocola en lieve kaartjes.

Dan slaan we een tijdje over en oppert Wikipedia iets met een gedicht uit 1380-1382, dus er hebben in theorie intussen al heel wat bloemisten van kunnen profiteren door de jaren.

Het gedicht (nee, niet rozen verwelken, schepen vergaan, mijn liefde voor jou blijft altijd bestaan) gaat zo: Want dit was op Sint-Valentijnsdag, als elke vogel daar zijn maatje komt kiezen. Yep, romantisch he, voor 1380-1382.

Dat gedicht ook dat bood nog niet ècht, dat je zegt, aanknopingspunten voor heftige romantische toestanden, dus het is in de moderne tijd nog wat opgeleukt. Om de wereldwijde middenstand een tijdje de winter door te helpen, na de drukke kerstperiode, is er bedacht dat die Sint Valentijn (want zijn naam hebben we gekozen) weigerde als priester een wet van die Claudius (daar is ie weer, die uit 214) uit te voeren waarbij soldaten niet mochten trouwen omdat je vechtkunsten er nogal onder schijnen te lijden. Hij trouwde ze stiekem toch want romantisch. Claudius was daar boos over en hoe het dan zit met het ter dood veroordelen van diezelfde Sint Valentijn terwijl nou juist hij Claudius voor het Ware Geloof had weten te strikken, is me niet helemaal duidelijk.

Wikipedia zegt dat andere bronnen nog weer later zeggen dat Sint Valentijn op de vooravond van zijn dood een kaartje stuurde en dat zo de eerste Valentijnskaart geboren was. Omdat Valentijn hem verstuurde. Niet aan zijn liefje overigens en dit is verder niet door historische bronnen gestaafd. Maar het is natuurlijk een prachtig verhaal en daarom mogen wij nu ook kaartjes sturen.

En, ik realiseer me nu ook hoe het zit. Valentijn is helemaal niet op 14 februari, dat is een misverstand. Het is 15 februari, maar je moet wèl op 14 februari je kaartje in de brievenbus doen. Anders komt het niet op tijd aan. Nog een geluk dat ik het op tijd begrepen heb, nu kun je nog wel je Romantische Toetje maken en ben je nog prima op tijd!

Suikerbrood met aardbeien en mascarpone. Niet echt iets wat heel geschikt is voor 15 februari want aardbeiengebrek, maar hé, aardbeien zijn romantisch! En zoetigheid ook. Dus ga los, zou ik zeggen. Het mag wat kosten, het is crisis!

Nodig voor (natuurlijk) 2 personen:

  1. 2 plakjes suikerbrood (ja, kun je ook zelf maken. Kopen kan ook) beetje boter
  2. klein bakje aardbeien
  3. 2 klodders mascarpone
  4. 2 schepjes suiker
  5. wat poedersuiker
  6. 2 blaadjes basilicum of 2 kleine takjes munt

Dan:

Doe de hoedjes van de aardbeien, was en halveer ze. Je kunt ze eventueel even marineren in wat balsamico of iets van creme de cassis (altijd goed).

Roer de suiker door de mascarpone.

Smelt de boter in de koekenpan en bak de plakjes suikerbrood aan beide kanten. Let op want het verbrandt behoorlijk snel en je kunt er ook lelijk je vingers aan branden want die suiker wordt pestheet. Carameliseert dan ook en dat is precies de bedoeling.

Uit de pan, op een bordje. Doe de aardbeien op het brood. Doe er een klodder mascarpone op, munt of basilicum en poedersuiker erover. Garneren met nog wat

overgebleven aardbeien en als je ook wat frambozen op de kop getikt hebt in dit seizoen, neem ik het je niet kwalijk als je die ook gebruikt.

Romantisch-ze!

close