Welkom bij de vernieuwde site van Fiona's Food blog

Deze site past zich aan uw apparaat aan: desktopcomputer, tablet of smartphone

Alleen deze pagina wordt nu in deze nieuwe look getoond.

Mocht u opmerkingen of vragen hebben, vul dan het contact formulier in.

Veel kook -en eet plezier

fionafoodkerrierijst

Herfsteend

Herfsteend... en de groeten van Fiona

Varkenshaasje.... en het is geeneens kerst!!!!

Zo grappig, hoe we soms dingen associëren met bepaalde dingen. Iemand riep eens blij verrast uit op Facebook dat manlief varkenshaasjes had gemaakt. Zomaar. En het was geeneens kerst. Blijkbaar is varkenshaas luxe. Kerst-fähige luxe. En dat zomaar op een doordeweekse zaterdag, ergens midden in het jaar, er was zelfs geen verjaardag die dit rechtvaardigde. Gewoon. Zomaar. Een varkenshaasje.

Ik vond dat lief. Want er werd blijkbaar heel erg genoten van de ontzettende verrassing die het varkenshaasje bleek te zijn. Maar ik vind dat ook jammer. Heel erg jammer zelfs. Zoiets toch betrekkelijk simpels als een varkenshaasje is dermate luxe dat je het eigenlijk maar 1x per jaar eet. Tuurlijk, ik kan in niemands portemonnee kijken, maar een varkenshaasje verschilt in prijs volgens mij niet zo idioot veel van een gemiddelde karbonade dat dat zijn luxe status zou kunnen rechtvaardigen; blijkbaar is het niet ‘normaal’ om op regelmatige basis iets te eten wat zó lekker is als dat genoemde varkenshaasje.

Het is zeker zo, als je elke dag of in ieder geval heel vaak écht lekker eet, ga je meer dingen als ‘troep’ taxeren; je wordt gewoon kritischer. Ik hoor mensen weleens zeggen; als je elke dag biefstuk zou kunnen eten, vind je ‘em lang zo lekker niet. Ja, trap eens een open deur in, gesteld dat een biefstuk zo ontzettend lekker zou zijn dat je ‘em elke dag zou willen eten, bijna niets is elke dag lekker. Want al die mensen die dagelijks twee aardappels zitten weg te prikken met een gekookte bloemkool en een bal vind ik er ronduit doodongelukkig uitzien. Maar ik bestrijd te vuur en te zwaard het idee dat je het niet meer zou waarderen als je elke dag erg lekker eet!

Varkenshazen, biefstukken en andere hompen gebakken vlees, hebben doorgaans niet mijn voorkeur. Wat niet wil zeggen dat ik het zo heel af en toe niet lekker vind, maar dan zou ik snel een andere homp vlees kiezen. Een biefstukje (hoe die ook heet) zal ik gewoon niet snel bestellen, want ik ken dat wel een beetje, dat idee. Het is zo steeds hetzelfde.

Voorts wil ik toch nog maar weer een keer benadrukken dat een varkenshaas bakken ook gewoon weer niet meer werk is dan een karbonaad, varkenslap of bal. Bal, ja, daar is zoiets. Ballen dáár ben ik gek op. Moet ik kiezen tussen een ‘luxe’ biefstuk of een fatsoenlijke bal? Hoef ik geen seconde over na te denken. De biefstuk mag je van me hebben, ik zal er desgewenst nog een strikje om doen ter verhoging van de feestvreugde. Ik kies de bal. Luxebeleving en smaakbeleving kan elkaar versterken, maar ik wil maar zeggen dat dat ook weer niet het geval hoeft te zijn. Laten we eerlijk zijn, een beetje bal in een restaurant is onder de 10 euro te krijgen met van alles erbij en bij een biefstuk dender je snel richting de 20. Maar ook als jij mijn rekening betaalt, ik ga voor de bal. Zo, kun je me nog eens mee uit nemen :-)

Wat ik maar wil zeggen, mensen; varkenshazen, als je ze nou heel erg lekker vind, dan kun je dat toch best eens vaker eten? Wil je de luxe overeind houden? Dan af en toe, maar ik pleit ernstig voor het vaker omhoog duwen van het niveau van je smaakbeleving. #gewoonomdathetkan. Of, ‘l Oreals: omdat je het waard bent! ja toch? Gewoon lekker genieten.

Over ‘luxe’ hompen vlees gesproken, ik heb recent weer een revolutionaire luxe-doch-achterlijk-simpel ontdekking gedaan. Ik vrees dat het net een pietsje duurder is dan een varkenshaas, maar zo achterlijk veel kost het nou ook weer niet, dat het niet een keer kan. Daarbij, het is er he-le-maal het seizoen voor: eend. Eendeborstfilet, nóg idioot veel simpeler dan een varkenshaas want je hoeft verdorie geeneens boter te smelten en op te letten of ie niet verbrandt. Je flikkert die beesten gewoon op hun vetlaag in een hete koekenpan en je zet de kookwekker. Als die afloopt, omdraaien en kunstje herhalen. Ik zou bijna gaan roepen dat mijn “tzatziki-met-vla-menger” het zou kunnen, maar wie denkt dat tzatziki en vanillevla door elkaar kunnen, wil ik niet meer in of met een keuken associëren. Die adviseer ik pakjes en zakjes te gebruiken, gewoon omdat dat veiliger is. Sorry, maar ik heb ook mijn grenzen.

Maar die eend dus. Die kan Heel Hollandsch, met appel en appelstroop. Op een “bedje” van aardappelpuree. En dan is het nog geeneens kerst, het is gewoon herfst. Kun je met kerst toch nog die varkenshaas, maar nu eerst de eend:

voor 4 personen (maar dat is wel als je heel luxe ook een voor en een toetje doet, anders kun je echt een filet per persoon doen)

2 eendenborstfilets (mét het vet eraan)
2 appels (elstar)
3 eetlepels (appel)azijn
2 eetlepels appelstroop
klein snufje kaneel
1 sjalotje
verse peterselie

voor de aardappelpuree:
aardappels
klontje boter
melk
zout, peper
snufje nootmuskaat
verse peterselie

En dan doe je:
schil de aardappels en zet ze op met zout. Als ze koken, na 20 minuten afgieten. Als de aardappeltjes aan hun 20 minuten kooktijd begonnen zijn, kun je je alvast op de eend storten. Dan als de aardappels gaar zijn, afgieten, klontje boter erin, stampen en smeuiig maken met melk. (hou rekening met de theorie dat erbij gooien wel kan maar eruithalen lastiger is... maw, met beleid en scheutjes). Dan nog proeven en eventueel nog wat zout erbij doen. Verder peper toevoegen, klein beetje nootmuskaat en als het klaar is fijngehakte peterselie erdoor.

De eend: schuin in ruitjes insnijden in het vet. De vleeskant inwrijven met peper en zout en een heel klein beetje kaneel. Verhit een koekenpan. Als de pan goed heet is, doe je de eendenborsten erin en zet de kookwekker op 8 minuten. Zet die ook aan (mij gebeurt dat weleens... dat ik denk, waarom piept ie nou niet???). Na 8 minuten draai je de eendjes om en doe je ze nog 4 minuten bakken op de vleeskant.

De appels schil je ondertussen, klokhuis eruit en de appels gaan in partjes. Sjalotje snipperen. Als de eend gebakken is, leg je hem op een (voorverwarmd!!!) bord onder alufolie (eventueel kan ie in een een lauwe oven staan, niet heet, want je hebt de eend al gebakken!). Schep het vet uit de pan, en laat 1-2 eetlepels vet achter. Bak de ui en de appel tot zacht en voeg dan de appelstroop toe, laat dat ‘smelten’ tot het samen een soort jus-achtig spul is (eventueel een klein scheutje water erbij of wat extra stroop).

Dan is het allemaal klaar en doe je de aardappelpuree op de (weer voorverwarmde!!! -Gordon Ramsay schreeuwt altijd heel hard You do not serve hot food on a cold plate, hij heeft gelijk.) en daar drapeer je de eend op. Ernaast en een beetje erover gaat het appel-ui-appelstroop-mengsel en om het af te maken, strooi je over het hele bord wat fijngehakte peterselie (ook al zit dat ook al in de puree). Nou, en dan is het feest! Ernstig feest. Eet ze.

Hij mag ook met kerst hoor, zit je meteen geramd. Doodsimpel. Succes.

fionafoodkerrierijst

Kerrierijst

Kerrieijst en de groeten van Fiona

Ik heb al eerder verteld dat ik niet van een waanzinnig uitgebreide culinaire achtergrond kom. Boekenwijsheid en eindeloze probeersels hebben gemaakt dat ik meen vrij behoorlijk te eten. Maar het is ook weer niet zo dat er geen culinaire herinneringen zijn. Laatst dook op een van de Facebook-kookgroepjes ineens een recept op wat daar als Indisch gold. Vrijwel hetzelfde aten wij vroeger thuis, doch ietsje anders, maar zoals goede familierecepten betaamt, die zijn in elk huis anders.

Bij ons thuis werd dit gerecht, wat ik tegenwoordig maar kerrierijst noem, ons aan de man, nee, het kind gebracht als iets Chinees. Want het was met rijst. En alles met rijst is Chinees. Zo'n overzichtelijke culinaire opvoeding had ik dan weer wel. Wat ook wel weer bijzonder te noemen is, want onze buurvrouw van Surninaamse komaf kon werkelijk Goddelijk (ja, met hoofdletter) koken. Ik bewaar nog zeer warme herinneringen aan de kippenpootjes die aan de hand van mijn buurvrouw over de schutting hun weg naar mijn mondje wisten te vinden. En daar werd ook echt wel serieus rijst gegeten, bij mijn buurvrouw. En deze buurvrouw van Surinaamse komaf, had haar roots dan weer in India liggen, dus ik heb bij menig feest daar van de Surinaams/Hindoestaanse cuisine kunnen meeproeven en heb ik menig hapje vergezeld van eindeloze hoeveelheden rijst opgesmikkeld en daar was geen hap Chinees bij.

Maar we hebben het hier over een jaar of 35 geleden, je kon mij toen nog dingen wijsmaken... Ik at dit hapje vroeger dus steevast met stokjes, uit zo'n vrolijk Chinees kommetje, wit met blauwe draken en rijstkorrels in het kommetje meegebakken. Als ik kijk naar wat er in die kerrierijst gaat, zou ik eerder denken dat de receptuur dichterbij het palet van de buurvrouw in kwestie hoorde dan dat het een Chinees gerecht was. Maar als de buurvrouw in kwestie dit eet en dit leest, zal ze me vast wild woest met een deegroller achterna gaan.

Nee, ik hou het erop dat we hier te maken hebben over een Verhollandschte adaptatie van iets anders is. Hoewel het heel 1001-nacht lijkt; er gaat aan specerijen werkelijk alleen een kwak kerrie in. Zelfs in de oerHollandsche hachee gaat een veel groter assortiment specerijen. Ik ben er werkelijk heilig van overtuigd dat dit via overzeese contacten al superlang geleden ons kleilandje binnengesijpeld is en in duidelijk versimpelde versie verHollandscht is. Ik heb hier ook wel eens een verdwaalde versie van in een Nederlands boek gevonden, maar ja. Gebaseerd op feiten, dat het écht Hollands is? Nee natuurlijk niet, maar volgens mij is dit net zo Surinaams, Indiaas of Chinees, als de alhier in Chinese restaurants verkrijgbare babi pangang. Allemaal Hollandsch. Met dat verschil dan; dit hapje is super!

Het zal in die 20 jaar dat ik het zelf maak, geen één keer hetzelfde gesmaakt hebben, want het is -zoals ik eigenlijk altijd doe- uit de losse pols, afhankelijk van het weer buiten, mijn humeur binnen, de ingrediënten in de koelkast en vooral zoals ik op dat moment vind dat het mot. Immer tot grote vreugde van man-lief, want die heeft het sinds de eerste keer dat hij het voorgeschoteld heeft gekregen, altijd en in elke variatie lekker opgesmikkeld en ik keek dan steevast tegen een blij kijkende tafelgenoot aan. Dit gerechtje fatsoenlijk op de foto krijgen voor op de blog is nog een heel karwei geweest, want het is gewoon een bruin-gelige derrie. Hoe je er ook naar kijkt, smakelijk ziet het er gewoon niet uit. Gewoon niet. Echt niet. Ook niet een beetje. Maar lékker...! Althans, dat vind ik.

Kerrierijst voor 4 personen of voor 2 personen voor 2 dagen of voor 1 persoon 4 dagen (dan moet het in de vriezer anders word je gek)

500 gram gehakt (half lam half rund is erg lekker, maar doe wat je lekker vind)
1 flinke ui, gesnipperd
2 teentjes knoflook, gepeld en geperst
1 bakje champignons (250 gram), in plakjes
flinke hand erwtjes (vers of uit de vriezer) of flinke hand sperziebonen in stukjes (vers of uit de vriezer)
2 serieus flinke eetlepels kerrie (kijk maar welke soort of maak het zelf, misschien hou je van scherp, misschien niet).
2 serieus flinke eetlepels bloem
een tomaat mag ook
bouillon (iets van een kwart tot een halve liter), ik meet dat eigenlijk nooit.
Sambal oelek naar smaak

Rijst voor 1, 2 of 4 personen.

Rijst volgens in ruim kokend water gaar koken, afgieten in vergiet en minuutje laten staan. (of lekker in de rijstkoker, heb je er geen omkijken meer naar).

In de tijd dat de rijst pruttelt, doe je de rest.

Gehakt rullen, ui & knoflook erbij; meebakken, champignons toevoegen; meebakken, kerrie erin en dan de bloem. Goed roeren en bouillon beetje bij beetje toevoegen tot er een roux ontstaat. Let op voor klontjes, dat wil je niet. De kunst om dat te laten lukken is echt stevig roeren (bedenk dat het vooral niet je moeder is, dus het kan een stootje hebben) en vocht in beetjes bijvoegen. Dan als het een beetje wat wordt qua roux, erwtjes of sperziebonen erbij. Wil je die gaar, dan kun je ze het best voordat je ze erin doet, even blancheren (in kokend water smijten tot het de gaarheid heeft die je wil).

Als je met een tomaat aan de gang gaat, net na het maken van de roux, 1 of 2 tomaten kleinsnijden en even meewarmen.

Dan proeven of je het wat vind en de sambal toevoegen tot het echt goed is. Klaar! Gelukkige mensen aan tafel alom. Mooi.

Beetje kleingesneden peterselie, selderij of koriander doet wonderen voor het uiterlijk en is er erg lekker bij.

konijn

Konijn in Amsterdams Bier

Lieve kleine konijntjes met de groeten van Fiona

Henkie had een liedje over een konijntje waarvan ik de legendarische tekst nogal heb aangepast naar: Lief klein konijntje, dat doe ik in de pan, doe ik in de pan, doe ik in de pan. Lief klein konijntje dat doe ik in de pan en die sud-der ik dan gaar...

Een greep uit mijn konijnen-eet-ervaringen; Ik was een jaar of 6, op een feestje bij een collega van mijn vader, alwaar een groots buffet was neergezet met allemaal lekkere hapjes waaronder iets wat ik niet kon thuisbrengen. Toen ik mijn moeder vroeg wat dat was, antwoordde mijn moeder pedagogisch licht onverantwoord; dat is nou zo'n lief klein konijntje, net zoals Fluffie, thuis in ons hok. Dit omdat mijn moeder een tomeloze aversie heeft tegen het eten van alles wat niet ooit een varken of koe was. Of zo'n konijntje lekker zou zijn vertelde ze er niet bijt. Daarbij, dit gebraden geval leek in de verste verten niet op mijn Fluffie, waar ik overigens eigenlijk nooit zoveel mee gehad heb, omdat Fluffie, net als alle konijnen niets anders deed dan dom in zijn hok zitten, wortels knagen en aan z'n waterflesje slobberen. Konijnen hebben een vacht. Zitten in hun hok. Knagen aan een wortel. Dat is het wel en daarom vind ik zo'n konijn zo gruwelijk saai, altijd al gevonden. Dus proefde ik wel degelijk van dat lieve konijntje en ik vond 'em werkelijk hèèrlijk!

Geheel tegen de wens van mijn moeder, ben ik ook daarna konijntjes blijven eten. Zo gingen we een paar jaar geleden eten bij café Schiller op het Rembrandtplein. Dat café ken ik van een vrij verdienstelijke daghap (want meestal voor bioscoopbezoekje ofzo) maar van de kaart had ik er nog nooit gegeten. Omdat ik die dag jarig was, vond ik de daghap ietwat gewoontjes, want laten we eerlijk wezen, hoe verdienstelijk de daghap ook is, ik kan thuis zelf ook heel verdienstelijk een bord pasta in elkaar flansen. En, ik vond op de kaart tot mijn blije verrassing konijnenstoof. 22 Piek moest dat toen kosten, maar allá, jarig; konijn; hoera; ja toch?!

Konijn werd geserveerd, ik blij, hap erin en denk: wat doet dat stuk fietsband toch in mijn stoofpot? Tsjomp, tsjomp, tsjomp, na enig geworstel lukte het mij het stuk fietsband slikfähig te krijgen en ik begon met lichte argwaan aan een tweede hapje: fietsband, fietsband, fietsband, fietsband! Ik wilde eigenlijk de kok even komen uitleggen hoe je een konijnenstoofpotje maakt, want zo moeilijk is het namelijk niet, echt niet! Ik heb na verschillende beklagrondes bij verschillende mensen gedurende een zeer lange periode (ik kan over weinig zo lang dooremmeren als over slecht eten!) begrepen dat het niet voor iedereen zo'n makkelijk proces is, zo'n konijnenstoofpotje maken. Sommige mensen lustten geen konijn, tot ze bij mij aan tafel zaten en riepen: o, mijn hemel, kan dat ook zo smaken? En ik ben gewoon een hobbykokje die met wat liefde en aandacht blij rondprutst.

Een half jaartje na mijn fietsbandkonijn was ik met mijn partner in Frankrijk alwaar voor 12 euro konijnenstoofpot op het menu van een lokale en overvolle bistro stond. In Champagne had dit konijntje gezwommen. En ik heb voor 12 euro mijn (toch goed gevulde en leuk gestylde potje) helemaal leeggelikt! 12 euro en goddelijk!!! het kan wel, Schiller: het kan wel! Het kan echt.

Mijn favoriet is in Amsterdams bier gestoofde konijnenpoten met dingen. Je kunt hem al naar gelang het seizoen (want tamme konijntjes kun je vlgs mij heus wel altijd eten, ook buiten het jachtseizoen) aanpassen aan wat er dan lekker en verkrijgbaar is, ik maakte 'em deze week als volgt:

  1. 4 konijnenbouten
  2. zout, peper, 1 -2 eetlepels bloem Boter en beetje olijfolie
  3. 2 kleine of 1 grote ui; gesnipperd
  4. 1 teen knoflook
  5. 1 eetlepel lichtbruine basterdsuiker
  6. 2-3 laurierbladeren
  7. stuk of 10 jeneverbessen, mogen ff gekneusd worden klodder mosterd
  8. 1 flesjes Struis van brouwerij het IJ
  9. 1/2 groentebouillonblokje
  10. klein glaasje Beerenburgh

voor erbij: rosevalaardappeltjes, zout, peper, 1/2 theelepeltje knoflookpoeder, 1/2 theelepeltje paprikapoeder en halve eetlepel bloem, scheutje water of witte wijn en: stuk of wat bospeentjes, zout, peper, beetje boter en kleine eetlepel lichtbruine basterdsuiker

Wrijf de konijnenpoten in met zout, peper en bloem. Verhit de boter en olie in de pan en braad de konijnenpoten om en om goudbruin. Haal ze even uit de pan.

Kwak de ui in de pan en laat glaceren, pers de teen knoflook erboven uit en laat even meebakken. Doe het schepje suiker erbij en laat even karameliseren, dat hoeft maar kort.

Dan mogen de konijnenpoten weer terug in de pan en je schenkt de Beerenburgh erin en steekt 'em aan. Laat branden tot het vuur in de pan vanzelf weer uitgaat. Hou wel altijd ff een deksel bij de hand voor als het qua flamberen te gek wordt EN!!!! zet je afzuigkap uit VOOR je gaat flamberen want anders wordt het ècht huilen!!!

Dan moet er het flesje Struis bij, de klodder mosterd, jeneverbessen en laurierbladeren. Verkruimel het halve bouillonblokje erboven en doe er zonodig nog een beetje water bij. Keer de konijnenpoten regelmatig even om en laat ze zo 1 - 1,5 uur in hun sop gaarkoken.

De rosevalaardappeltjes snijd je overlangs in partjes (wedges). Meng de kruiden en de bloem en wrijf de aardappelpartjes daarmee in. Doe in een ovenschaal een klein beetje olie en wat vocht (water of witte wijn) en kieper de aardappeltjes in de schaal. Zo'n 3 kwartier tot een uur moet dat in de oven, op iets van 180-200 graden (kijk ik eigenlijk nooit naar, zet het er gewoon in).

De bospeentjes moeten tenslotte gekrabd worden. In een grote koekenpan laat je wat boter smelten, kiept de worteltjes erin en gooit er wat zout en peper over, dan de suiker erover en weer even laten karameliseren. Dan kan er eventueel een beetje water bij de pan en laat de worteltjes (af en toe omscheppend) er zo lang inzitten tot ze de juiste gaarheid hebben; een minuut of 10 doe ik want ik wil ze nog knaagbaar hebben.

En dan kan dat allemaal op borden en zie je 3 gelukkige mensen om je heen!

knolselderijsoep

Knolselderijsoep met bockbier

Knolselderijsoep met bockbier en de groeten van Fiona

Smaken zijn een tic van me, een afwijking, stoornis, je mag het noemen zoals je wil maar het is een wezenlijk onderdeel van mij. Naar mijn mening kun je namelijk aan de smaken uit een land de identiteit van een land letterlijk proeven. En ik heb gemerkt dat dat voor mij bijvoorbeeld op vakantie een belangrijker herinnering is dan de lokale bezienswaardigheden. Ik ben van mening dat de culturele identiteit van een land zich vertaalt in de smaken van een land.

Dat heeft naar mijn idee echt niet alleen te maken met wat er lokaal groeit en bloeit, maar eerst en vooral met het creatieve vermogen van een persoon, volk, regionale groep mensen, subcultuur of welke definitie van groep mensen je er maar op loslaat om die verzameling lokale of via globalisering toegevoegde -in welke fase van de geschiedenis dan ook- producten om te zetten in smaak.

Kook je, bak je, stoom je, wok je, oven je, begraaf je in vulkanische aarde -of bij gebrek daaraan- in begraven gloeiende kooltjes, rooster je boven een vuurtje, boven kooltjes, eet je het rauw of gebruik je nog weer andere kooktechnieken. Wat voeg je eraan toe, als je er iets aan toevoegt; kruiden, specerijen, sausen, sappen, dranken, groeten, fruit, gefermenteerde dingen of beesten, noem maar op. Het zijn de mensen die besluiten wat ze doen met wat ze hebben. Eten is meer dan jezelf in leven houden. Eten is ook smaak, karakter, identiteit, kortom: je bent wat je eet. Althans, dat is mijn visie.

Toen ik zelf ging koken, had ik een hartgrondige aversie tegen onze eigen Hollandsche pot, omdat het op basis van mijn diepgewortelde culinaire jeugdtrauma's zo verschrikkelijk fantasieloos is. Je kookt je aardappels, kookt je groenten (kool, waar ik vandaan kom) zo gaar als je het krijgen kunt en braadt een stukje vlees (en dat doe je voor een week vooruit in dezelfde juspan waardoor je aan het eind van de week echt niet meer kunt vaststellen of het een slavink, gehaktbal of karbonaadje betreft. Jus erover, prakken maar, vla toe en klaar! Naar goed gepsychologiseer van de koude grond kan ik stellen dat ik me hiertegen heb willen afzetten...

Inmiddels ben ik na al mijn culinaire omzwervingen, geïnspireerd door mijn (teller van vandaag 383) kookboeken die ik binnenstebuiten heb gekeerd en wat reisjes de wereld over, de Hollandsche pot volledig aan het herontdekken en omarmen, zij het de Hollandsche pot in het 3e millenium. Want ik heb ontdekt dat er meer is dan mijn culinaire jeugdtrauma. Waarbij voorzichtig vermeld zij dat ik warme herinneringen aan dingen als bijvoorbeeld hachee bewaar. En als je daar nou een flesje bier doorheen flikkert en eventueel een klodder mosterd, dan is het ineens helemaal hip and happening vind ik.

Kijk eens wat hier voor variatie uit de klei getrokken wordt aan bijvoorbeeld alleen maar naar zoiets ìsufsî als de aardappel. Ik kan zielsgelukkig worden van een puree gemaakt van Opperdoezer Ronde. Ja, het is ronduit ellendig schillen want ze zijn nogal mismaakt qua vorm, maar je krijgt er ook wat voor als het dan klaar is, en je kunt het bovendien tamelijk tot zeer fantastisch combineren met dus bijvoorbeeld die hachee waar dat flesje bier en die klodder mosterd doorheen mochten. Daar kan oma nog een puntje aan zuigen denk ik dan!

Er kan ook nog heel veel omdat telers (weer) biologisch allemaal vergeten producten zijn gaan telen, die je met een beetje fantasie en hier en daar wat geleende inspiratie van de vele (culinaire) culturen die in Nederland een plek gevonden hebben, tot een hapje culinaire identiteit kunt fabrieken waar je stijl van achterover slaat. Want als je nou, noem eens wat, peterseliewortel in stukjes doet en met wat dingen als olijfolie, zout en peper een tijdje in de oven kwakt... dat kan dan ook nog bij die hachee. In wijn gestoofde kweepeer (ja, die kun je ook weer krijgen) kan ook bij die hachee, echt daar word je zóóóóó blij van!!!

Want, als je werkelijk eens kijkt, we hebben heus echt wel 4 seizoenen aan producten. Goed, er is van alles het hele jaar door verkrijgbaar want kas en import, maar dat wat vers geteeld wordt, daar zit een behoorlijke variatie in. Geluk, op je bordje, en helemaal niets minder dan dat!

Het is nu weer volop herfst, met allemaal lekkere herfstdingen, die goed samen in een pan kunnen. Het is doodsimpel, je moet alleen Honig, Knorr en hun kornuiten even in hun hok laten, want dit vind je niet in het ìbreek-zo-lekker-de-week-schapî en dat is zo fijn hieraan.

Nodig:

  1. 1 knolselderij
  2. 1,5 liter vleesbouillon (liefst wel ff zelf getrokken, want dat is ECHT beter)
  3. 1 flesje bockbier
  4. 1 ui
  5. 5 aardappels, vastkokend, geschild en in blokjes
  6. 1 rookworst
  7. 2 laurierblaadjes
  8. handje verse tijm, van de takjes gerist
  9. wat verse peterselie
  10. wat oude kaas geraspt (bijvoorbeeld harde hollandse geit -super!- of leen wat van onze mediterrane culinaire vrienden uit Italie: een oude pecorino)
  11. beetje olie en/of boter
  12. peper en eventueel wat zout
  13. plakken boer'n brood of donker stokbrood voor erbij

Nou, dan maak je de knolselderij schoon, snijd 'em in dobbelsteentjes, snipper de ui. Smelt boter en/of verhit de olijfolie en doe de knolselderij (hou een handje apart), ui en tijm erin, fruit op niet te hoog vuur een beetje zacht. Giet de bouillon erbij en het bier en laat lekker een minuut of 20 pruttelen en zacht worden. Dan gaat de staafmixer erin en maak de soep zo gepureerd mogelijk. Dan: zeef de soep. Anders wordt het een dikke drab en dat is zonde. Zeven dus, maarrrrrrrrrr! gooi de drab niet weg, dat kun je namelijk bijvoorbeeld heel goed door versgemaakte aardappelpuree roeren, want het heeft nu nog heel veel smaak.

Als de soep gezeefd is, mag ie nog weer even doorwarmen. Dan voeg je de aardappelblokjes en de achtergehouden blokjes knolselderij toe en laat nog eens 15 minuten koken. Voeg dan de rookworst toe en laat nog 5 minuten meewarmen. Check of de aardappel gaar is, Proef even hoe de soep is, voeg wat peper en naar smaak nog wat zout toe en het kan geserveerd worden.

Serveren: giet in de kommen of bordjes de soep, doe in allemaal een plukje kaas en wat gehakte peterselie. Besmeer het brood met (room-)boter en doe daar ook wat geraspte kaas op. Smullen maar!!!

surinaams eten

Het verband tussen Peter Fox & Surinaams

Het verband tussen Surinaams eten, Peter Fox met de groeten van Fiona

Wat hebben de Duitse Peter Fox en de Javaans-surinaamse keuken met elkaar gemeen? Voor zover mijn kennis reikt: geen flikker! Tot zover de theorie, dan nu de praktijk. Peter Fox is muzikaal zeer behoorlijk inkruipbaar en dat is mooi, als je kookt, moet je ergens in kruipen. Koken is gevoel en als je al ui-choppend blij door de keuken kunt rondspringen, wordt het eten aanzienlijk beter van smaak. Gevoel kun je proeven! Ook kan ik heel goed Duits meezingen. En zo niet; dan toch; doch!

Dus, Stadtaffe, Lok auf zwei beinen springend, hop ik door de keuken met een vrije variatie op een vrije variant van een vrij recept wat ik ooit kreeg van een Surinaamse collega met Javaanse roots. Kousenband met tomaat en ketjap. Zonder kip. Dus vandaag krijgen we "Snijbonen zoals mijn collega bijna bedoeld zou kunnen hebben met kip".

Nodig:

  1. 1 CD Stadtaffe van Peter Fox Stereo die hard kanFoneties Duits
  2. 4 kippendijen (ZOVEEL beter dan filet)
  3. 1 ui
  4. 200 gram ofzo snijbonen (desnoods gebruik je kousenband, zoals het hoort)
  5. 3 tenen knoflook
  6. 3 tomaten (mogen wel een beetje volwassen exemplaren zijn)iets van een peper, pepervlokken of iets van die strekking
  7. 5-6 eetlepels sojasaus (ik gebruik lichte, die vind ik lekkerder)
  8. 1 eetlepel ketjap manis
  9. 1 goede dessertlepel sambal oelek (die is echt niet zo sterk, dus dat kan best!)
  10. 1 Maggiblokje (of 1/4 gewoon bouillonblokje) want zonder dat heb je geen Surinaams gerecht heb ik mij door enkele experts laten wijsmaken.
  11. peper en zout
  12. beetje olie om in te bakken

Begin met blij rondspringen en HARD meezingen in foneties Duits, dat helpt.

Chop dan de ui, snijd de tenen knoflook in plakjes, chop de snijbonen in stukjes van 2-3 cm, ontvel de tomaten (kruisje erin en een minuutje in kokend water; laat het zo los), en daarna in stukjes. Zaadlijsten hoeven niet weg, want je wil juist in het sap smoren, snijd de kip in stukjes - zo groot als je geinig vindt.

De kip als laatste snijden, en niet bij je groenten want je wil vast geen salmonella. Vind je salmonella een fijne bijkomstigheid, dan heb ik niets gezegd.

Kip bestrooien met zout en peper.

Olie verhitten, knoflook erin (let op dat ie niet verbrandt, dan wordt het bitter!!!), kip erbij en aanbraden. Pepertje (kleingesneden) of pepervlokken erbij en even laten meebakken. Dan de ui erbij, even laten meefruiten, dan de snijbonen erbij. Dan de tomaten, bouillonblokje, sojasaus en ketjap, sambal en laten smoren (deksel erop) tot het bijna gaar is. Vlak voor het eind deksel eraf en erbij blijven, zodat de saus iets kan indikken.

Dat kwak je op een paar borden witte rijst en moet je dan eens kijken. Peter kan dan wat zachter gezet worden, want dat eet wat gezelliger, als je elkaar wel kunt verstaan.

fionafoodkedgeree

Kedgeree

Kedgeree, misschien beter niet als ontbijt maar wel met de groeten van Fiona.

Om iedereen toch een keer van die ellendige pakjes en zakjes af te krijgen, het volgende. We gaan vandaag kedgeree eten (of een andere dag en ik heb dat vandaag al gedaan). Dat kan in dezelfde tijd als het in elkaar frutselen van zo'n duf pakje, let maar op.

Dit gerecht is al Heel Erg Oud en het zou terug te voeren zijn tot zover als het jaar anno domini 1340. Ik zou wel nieuwe ingrediënten kopen. Het zou van een Indiaas gerecht, Khishri kunnen komen en dat was waarschijnlijk iets met rijst en bonen of linzen. Echt iets voor de Engelsen, want die hebben dit van oorsprong Indiase gerecht Verengelst en dachten, dat kan dan mooi als ontbijt (rijst, bonen of linzen, dat zagen ze wel zitten...) En.... ik denk dat de Engelsen de Indiase versie allemaal wat moeilijk vonden qua veel moeilijk scherp kruiden en daarbij #teveelwerkzosmorgensvroeg, en dan daarbij weer: zoveel chilipoeder trek je niet op de vroege morgen, zelfs niet als je een stoere Engelsman bent, wat allemaal maakt dat dit echt kinderlijk eenvoudig te maken is.

Aldus, voor 2 personen:

  1. 200 gram rijst
  2. 1 theelepel kurkuma (koenjit)
  3. zout
  4. 1 ui
  5. 1 makreel (met partner om dat beest te pellen want de graten, kop, staart en het vel kunnen weg) of gebruik het equivalent aan 1 makreel aan filets. Het hoeft trouwens helemaal geen makreel te zijn, maar is wel superlekker met makreel
  6. 2 eieren
  7. 1 theelepel garam masala
  8. 1 theelepel kerriepoeder
  9. beetje olie
  10. 2 eetlepels Griekse yoghurt (moet met creme fraiche, maar van yoghurt wordt het net dat beetje frisser)
  11. handje verse peterselie, klein gesneden of geknipt

Kook de rijst met de zout en de kurkuma gaar (rijstkoker of 10 minuten in ruim kokend water, afgieten en even laten bijkomen). Kook de eieren hard (10 minuten zodra ze koken), laat die schrikken in ijskoud water, pel, snij in 4 of 6 stukken.

Snipper de ui en fruit deze zachtjes aan in de olie. Voeg zodra de ui glazig wordt, de garam masala en kerrie toe. Rijst erbij en het meeste van de makreel (bewaar wat om het bord vrolijk mee op te leuken). Roeren, klaar.

Hop, in bord, overgehouden vis erop, stukjes ei erop, peterselie erop, beetje versgemalen peper en kijk eens hoe vrolijk.

Komkommersalade

  1. 1 komkommer in plakjes of stukjes
  2. eetlepel of 6 aan yoghurt
  3. wat zout
  4. beetje komijn
  5. beetje korianderpoeder
  6. heel klein beetje chilipoeder
  7. flukseltje honing

Door elkaar, roeren, klaar. Hop erbij op dat bord met vis en rijst en smullen maar!!! Succes. (en... klaar in minder of dezelfde tijd als het klaarmaken van een pakje. En hier zit Geen Suiker in of een eindeloze lijst onzalige additieven).

close
pc